MILAN LOVIŠKA

Milan Loviška

Milan Loviška to słowacki artysta pracujący na co dzień w Pradze. Zajmuje się głównie sztuką związaną z ruchem i ciałem – teatrem tańca, sztuką performance oraz działalnością multimedialną. Jako choreograf, ale także absolwent psychologii i filozofii stara się osadzać swoją twórczość w głębokim i wielowymiarowym kontekście, za pomocą sztuki mówi o odwiecznych problemach ludzkości, tropi kwestie egoizmu oraz jednostkowych i społecznych ograniczeń. Inspirująca dla niego jest także problematyka współczesna, fenomeny popkultury, procesy industrializacji oraz ich wpływ na ludzkie zachowanie. Centralnym bohaterem jego wystąpień pozostaje zatem nieustająco człowiek, razem ze swoimi problemami i ciągłą potrzebą konfrontacji z niezwykle złożoną i skomplikowaną codziennością. Celem jego rezydencji w Polsce jest poznanie nowych miejsc i wymiana międzykulturowych doświadczeń. Loviška chciałby podczas pobytu w Poznaniu nie tylko pracować nad indywidualnym projektem, ale również współpracować z innymi twórcami, także tymi, którzy nie są związanymi bezpośrednio ze sceną i tańcem, aby podczas twórczej kooperacji umożliwić wyjście poza ramy własnej dziedziny i odkryć nowe aspekty sztuk wizualnych. Loviška pragnie zrealizować w Poznaniu  jeden ze swoich projektów choreograficznych, który związany będzie z zagadnieniem śmierci w jej społecznym i mitotwórczym aspekcie.

Dorobek

Milan Loviška ukończył Masaryk University w Brnie, kierunek – Sztuka i Filozofia, Wydział Psychologii oraz      Uniwersytet Karola w Pradze, kierunek – Sztuka i Filozofia, Wydział Psychologii. Z zakresu tańca ukończył studia w Duncan Centre Conservatoire w Pradze (studia z zakresu tańca współczesnego i teatru tańca) oraz Szkołę Rozwoju Nowego Tańca (SNDO), De Theaterschool, Amsterdamse Hogeschool voor Kunsten (AHK), Amsterdam, Netherlands. Jest znawcą szeregu technik tanecznych, m.in.: Technika Duncana, Improwizacja, Taniec Ludowy, Technika Grahama, Taniec Klasyczny, Technika Hawkinsa, Techniki Współczesne,  Nowoczesne Techniki, Choreografia, Kompozycja i inne. Najważniejsze praca artystyczne Milana (choreografia, Kreacja):

  • „My Art: Who’s Frank?” („Moja Sztuka: Kim jest Frank?”)wystawione m.in. w teatrze Ponec w Pradze; festiwal Mikro Hybaj ho! w Studio Alta, Praga; festiwal Kiosk w Stanicy w Žilinie, festiwal Off Europa w Lipsku,
  • „Re-S.A.L.E. (Sporty Animal-Loving Extrovert)” [„Re-S.A.L.E. (Wysportowany Kochający Zwierzęta Ekstrawertyk)”] – wystawione m.in. w Studio Alta, Praga, produkcja: www.jedefrau.org, na festiwalu Nultý bod, Praga, na festiwalu „Happy Days” („Szczęśliwe Dni”), Hradec Králové.

W 2008 Loviška roku zdobył nagrodę Molitan Trophy nagrodę publiczności za serię przedstawień („My Art”, „My Art II: My Name is Frank”, „Spider” – „Moja Sztuka”, „Moja Sztuka II: Mam na imię Frank”, „Pająk”).

Oświadczenie Artysty

Sądzę, że wszystkie moje choreograficzne prace wiązać można z aktualnym, możliwie szerokim kontekstem społecznym, kulturowym i politycznym. Moja praca „Re – S.A.L.E.” związana jest z problemem relacji międzyludzkich, z tym, w jaki sposób traktujemy innych ludzi, jak ich używamy i wykorzystujemy podług naszych egoistycznych potrzeb i celów. „Moja Sztuka: Kim jest Frank?” („My Art: Who’s Frank?”) odzwierciedla z kolei wpływy popkultury oraz konsumpcjonizmu na osobowość nowoczesnego człowieka. Moje główne artystyczne zainteresowanie skupiają się zatem na badaniu różnych psychospołecznych aspektów zachowania współczesnego człowieka, między innymi zagadnień związanych z ludzką percepcją oraz rozpoznaniem i przetwarzaniem różnorodnych bodźców i informacji, którymi jesteśmy nieustannie otoczeni. W swoich pracach często odnoszę się także do kwestii związanych z różnorodnymi ograniczeniami, w które jesteśmy uwikłani. Interesują mnie możliwe sposoby radzenia sobie z nimi oraz możliwości ich przezwyciężania na drodze stawania się aktywną jednostką w społeczeństwie. Jako twórca nie proponuję gotowych rozwiązań, staram się raczej zadawać pytania i tworzyć przestrzeń dla poszukiwania odpowiedzi przez widzów. Intelektualną inspiracją są dla mnie moje studia psychologiczne, artystyczną natomiast film oraz estetyka sztuk wizualnych, zwłaszcza studia na SNDO, podczas których byłem konfrontowany z wieloma różnymi sposobami podchodzenia do współczesnego teatru i sztuki performatywnej. Ponadto szukam nowych pomysłów oraz innowacyjnych form, badam różne sposoby ruchu, a także staram się przekroczyć moje własne, fizyczne ograniczenia. W teatrze interesuje mnie także jego strona formalna, jego granice oraz różne sposoby oddziaływania tej sztuki na widzów. Staram się konfrontować odbiorców, ich własne, subiektywne wyobrażenia z szerszym kontekstem społecznym, próbuję ukazać to, co staje się niedostrzegalne w pędzie codziennego życia. Interesują mnie przede wszystkim nowe, twórcze impulsy, ciekawe pomysły i możliwości nawiązania artystycznej współpracy, nie tylko w zakresie teatru tańca, ale szerzej w kontekście interdyscyplinarnej współpracy, przekraczającej zastane ramy sztuki. Towarzyszy mi silna potrzeba poszukiwania nowych dróg dla sztuki, współpracy z innymi artystami, reprezentującymi różnorodne dziedziny, które mogą pomóc w tworzeniu żywej i oryginalnej sztuki. Cenny jest dla mnie potencjał tkwiący w każdym człowieku, jego umiejętności, osobowość i zaplecze społeczno-kulturowe będące ożywcze w pracy nad wspólnym projektem. Fascynuje mnie właśnie ten rodzaj twórczej kooperatywy, gdzie każdy może czerpać z cudzych doświadczeń i dawać innym część siebie. Możliwość międzynarodowej współpracy jest dla mnie niezwykle ważna, gdyż pozwala na zawiązanie ciekawych znajomości, zawodowy rozwój, zdobywanie wiedzy o aktualnych trendach i na nabywanie nowych perspektyw w patrzeniu na sztukę. Jestem gotów wykorzystać całą moją wiedzę, pomysły, energię, osobowość i doświadczenie na rzecz realizacji projektu i międzynarodowej współpracy. Pomimo, iż dysponuję konkretną, artystyczną wizją to jestem otwarty na dialog, propozycje i sugestie. Chciałbym również stworzyć przestrzeń dla kreatywnej pracy wszystkich współuczestniczących w projekcie. Jestem gotów na ponowne odkrycie siebie i zaprezentowanie rezultatów tej pracy widowni. Proszę, byście byli tak uprzejmi i wzięli pod uwagę moje słowa, abym miał możliwość zrealizowania opisanych celów z całym moim profesjonalizmem, odpowiedzialnością i pokorą, które czuję w stosunku do zarówno sztuki, jak i życia. Bardzo dziękuję. Z poważaniem,  Milan Loviška.

Opis projektu rezydencyjnego

W proponowanym projekcie chciałbym rozwijać moje aktualne artystyczne zainteresowanie związane ze społeczną koncepcją śmierci. Chciałbym stworzyć sztuczną, niemal laboratoryjną przestrzeń, w której strach przed umieraniem i marzenia o jego uniknięciu mogłyby zostać poddane szczegółowej analizie. W tym celu posłużę się fantazmatyczną postacią superbohatera, będącą symbolem nieśmiertelności i „supermocnego” istnienia. Superbohater jest projekcją  marzenia o nieograniczonych umiejętnościach i mocy człowieka. Jest to uosobiona wolność bez żadnych ograniczeń, jest perfekcją samą w sobie. Nie zamierzam jednakże badać fenomenu superbohatera w kontekście zbawcy, choć ten (pop)kulturowy, interesujący aspekt nie powinien zostać zupełnie pominięty. Jestem jednak bardziej zainteresowany przedstawieniem w tym kontekście idei słabości. Słabość wyrażająca się w lęku przed śmiercią nadnaturalnej postaci, będąca integralnym elementem konstrukcji superbohatera jest tym, co sprawia, że postać ta staje się bliższa ludziom. Możliwość ustąpienia przed tą słabością, a w konsekwencji poddanie się śmierci prowokuje do postawienia kilku pytań. Czy superbohater może wobec tego umrzeć? Czy byłaby to tylko śmierć w sensie biologicznym, czy może odbyłaby się ona na poziomie kulturowym ? Jakie są konsekwencje śmierci takiego symbolu? Rozważania te chciałbym wzbogacić o kontekst władzy i dystopicznej idei społeczeństwa, aby odpowiedzieć także na pytanie czy superbohater powinien umrzeć. Interesuje mnie bowiem przemiana superbohatera w antybohatera, gdzie jego nadnaturalne możliwości zostają wykorzystane przeciwko słabszym, ponieważ posiada nieograniczoną władzę nad innymi jednostkami. Prowokuje to pytanie o śmierć superbohatera w kontekście jego kompletnej przemiany i śmierci samego symbolu, który wiąże się z tą postacią. W tym kontekście odzwierciedlić można także współczesne homofobiczne tendencje społeczne. Superbohater symbolizuje bowiem czystą, perfekcyjną męskość. Co może się stać, jeśli owa heteronormatywność zostanie zburzona? Czy pobudzi to do refleksji nad brakiem społecznej tolerancji dla inności? Jak na widza wpłynie wizja zakłóconego porządku? Czy śmierć może być karą za nieakceptowalne zachowania? Czy może staje się rodzajem subwersywnej, społecznej terapii? Co przynosi śmierć człowieka, superbohatera, czarnego charakteru,  anty-bohater lub po prostu śmierć samego symbolu? Czy jest inny świat, inny stan istnienia lub nieistnienia, czy też jesteśmy skazani na bycie zgubionymi na zawsze zarówno będąc żywymi, jak i martwymi? Powód, dla którego  jestem zainteresowany postacią i symboliką superbohatera leży w obecnej fascynacji społeczeństwa superbohaterami jako współczesnymi bogami. Przemysł filmowy produkuje ogromną ilość takich fantazmatycznych postaci, odpowiadając na ludzką  potrzebę ucieczki od rzeczywistości do świata fantazji. Poza faktem, że obecny postęp technologiczny sprzyja rozwojowi tego gatunku filmowego, to nie należy zapominać o aktualnym politycznym, kulturowym oraz gospodarczym tle, które podsyca zainteresowanie tego typu produkcjami. Ludzie egzystując w przeładowanym informacjami świecie rozwijających się technologii, w którym systemy religijne są nieustannie kwestionowane, a dotychczasowi idole oraz  bohaterowie upadają, stają się coraz bardziej zagubieni. Fantazje stają się nową religią, superbohaterowie nowymi bogami, a projekcja staje się  nową pokutą. Jako artysta, czuję potrzebę i zobowiązanie, by odpowiedzieć na sztuczność współczesnego świata i konsekwencje społeczno – psychologiczne tego stanu. Moim celem nie jest sprzeciw wobec fantazji o nadnaturalnej perfekcji, ale przeniesienie uwagi i odpowiedzialności z superczłowieka z powrotem na człowieka, powrót z sfery marzeń z powrotem do rzeczywistości. Bowiem już zapomnieliśmy, że wszystkie moce są w naszych rękach… Współpraca artystyczna w projekcie: Kostium/Scenografia: Otto Krause (*1983) Austriacki scenograf i kostiumograf pracujący w Wiedniu. Swoje pierwsze profesjonalne doświadczenie jako asystent różnorodnych scenografów i kostiumografów zdobył w Volkstheater w Wiedniu. W 2007 rozpoczął naukę w Uniwersytecie Sztuk Stosowanych w Wiedniu jako student scenografii i dekoracji u Prof. Bernharda Klebera. Od 2009 roku tworzy własne scenografie i kostiumy w różnych niezależnych, operowych, teatralnych i filmowych projektach w Austrii. Pracował jako asystent ds. scenografii w The Schauspielhaus w Wiedniu, a także rozpoczął pracę jako osobisty asystent prof. Bernharda Klebera w The Burgtheater i The Akademietheater w Wiedniu. Od  2011 roku pracuje w Opernhaus w Zurychu. W czerwcu 2011 otrzymał stypendium Adlmüller Universytetu Sztuk Stosowanych w Wiedniu. Grafika/video-sztuka-art, dźwięk, projektowanie światła:Moim celem jest współpraca w ramach projektu z lokalnymi artystami . Mógłby to być jeden  artysta, który jest w stanie poradzić sobie ze wszystkimi obszarami sztuk performatywnych lub kilku artystów specjalizujących się w poszczególnych formach artystycznych. Z powodu pomysłu wykorzystania projekcji w 3D, bardzo cieszyłbym się z potencjalnej współpracy z artystą, który pracuje z technologiami laserowymi i posiada odpowiednie wyposażenie techniczne. Jeśli jednak nie będzie to możliwe, chciałbym współpracować z osobą tworzącą wideo projekcje, które stanowiłyby uzupełnienie tradycyjnej scenografii. Oczywiście finalny kształt jest zależny od wielorakich czynników, od możliwości finansowych i technologicznych jak również od samego, poznańskiego zaplecza artystycznego. Kształt sztuki nie jest koncepcją hermetyczną, ale otwartą  na wszelkie pomysły. Ponieważ jestem zainteresowany współpracą z lokalnymi twórcami, zapraszanie artystów czeskich nie jest moim priorytetem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *